wtorek, 17 kwietnia 2012

Wpis nr 80

Dzisiejszy poranek przywitał mnie znowu śniegiem i muszę przyznać, że była to niespodzianka, która mnie przybiła. Na szczęście później było już lepiej. Wtorek to u nas dzień targowy. Wizyta na tym targu to przeżycie, którego nie podejmuję się opisać słowami, w każdym razie ma się wrażenie uczestnictwa w czymś niemal żywcem wyjętym ze średniowiecza. Co prawda oferowany asortyment nieco się zmienił od tamtych czasów, ale sposób handlowania i infrastruktura (czyli jej kompletny brak) pozostały niemal niezmienne. Szczególnie malownicze było grzęźnięcie w błocie obok stanowisk z żywymi kurami. Nie myślcie jednak, że udałam się na targ, żeby zakupić kurę. Można na nim dostać wszystko, a ja wybrałam się tam po coś wdzięcznego i kolorowego do mojego ogrodu. Zakupy zrobiłam niewielkie, bo sezon na kwiaty się dopiero rozkręca, a i dzisiejsza pogoda wyjątkowo nie sprzyja zajęciom ogrodniczym, ale za to bardzo urokliwe.

























Jaskry to jedne z najwdzięczniejszych wiosennych kwiatów, szczególnie w tak delikatnych kolorach. Pelargonia to z kolei najbardziej klasyczna klasyka, choć akurat białą bardzo rzadko widuję.




























O koleusie już pisałam, teraz rozpoczynam masową produkcję. W tym roku mam zamiar po raz pierwszy uprawiać koleus w gruncie, chcę obsadzić nim przedogródek. Myślę, że do lata uda mi się wyhodować odpowiednią ilość sadzonek. (Dlaczego to zdjęcie jest obrócone musicie zapytać bloggera).









Na zakończenie jeszcze zapowiedź. Dzisiejszy wpis jest osiemdziesiątym na moim blogu. Myślę, że setny będzie dobrą okazją, żeby przygotować miłą niespodziankę dla moich czytelników. Już się nie mogę doczekać :). Sądzę, że będzie to również powitanie lata.

sobota, 14 kwietnia 2012

Już (prawie) lato!


Chyba już czas, żeby pokazać efekty moich działań remontowych. "Bawiłam się" (cudzysłów jest tu doprawdy ironiczny, bo w pewnym momencie miałam serdecznie dość) nie tylko w malarza pokojowego i tynkarza, ale także w tapicera. Myślę jednak, że mój wysiłek został nagrodzony i rezultat jest... całkiem całkiem. Przy okazji uratowałam starą kanapę i fotel (lata i kocie łapki i pazurki niestety zrobiły swoje), co jest oczywiście dobre dla środowiska, choć zabójcze dla gospodarki. Mam tu na myśli makroekonomię (popyt wewnętrzny i te sprawy), jeśli chodzi o mikroekonomię, czyli mój domowy budżet, to było to jednak dosyć korzystne.
Kiedy się tu przeprowadziłam, myślałam, że urządzę dom w stylu "białe na białym", ale oczywiście zabrakło mi konsekwencji. Poza tym po zimie jestem spragniona kolorów. Darowałam sobie już wiosenne pastele i w moim salonie panuje lato. Kwitnące, bujne i kolorowe.


Tapeta na ścianie nie jest przyklejona, tylko przybita pinezkami, bo to dekoracja tymczasowa, która będzie się zmieniać. Tak na marginesie dodam, że została jednogłośnie skrytykowana przez moją rodzinę i jest to chyba jedyny przypadek, kiedy zaproszeni goście czują się w obowiązku poinformować gospodarza, że wystrój jego domu im się nie podoba ;). Cóż, mnie się podoba, a nowe białe obicie kanapy (własnoręcznie uszyte) na jej tle świetnie się prezentuje. Dokonałam też dalszego sabotażu krajowej gospodarki, decydując, że nie potrzebuję nowego stolika do kawy. Tę rolę będzie spełniać kilka taboretów, które mam już od dawna. Przemalowałam je zresztą w innym celu już w zeszłym roku, a teraz niespodziewanie okazało się, że idealnie wpasowały się w nowy wystrój salonu.

























A tak przedstawia się część wypoczynkowa pokoju w całości. Można tu wygodnie posiedzieć, porozmawiać, poczytać książkę i pooglądać telewizję. Albo pogapić się na kominek. Oczywiście wystrój będzie się jeszcze zmieniać wraz z porami roku i w miarę potrzeby. Na pewno pojawi się więcej książek! Wszystkie kolorowe elementy są łatwo wymienialne, niewykluczone więc, że na zimę powrócę do pierwotnego (białego) planu. Jeśli ktoś ma ochotę zobaczyć, jak było przedtem, to zapraszam TU. A teraz już pędzę odrobić dniówkę w ogrodzie!

wtorek, 10 kwietnia 2012

Poświątecznie






































Wielkanoc już za nami i czas wrócić do codzienności. Dziękuję za wszystkie życzenia, mam nadzieję, że święta upłynęły wam równie miło jak mnie.
W tym roku postanowiłam zaprosić całą rodzinę na wielkanocne śniadanie do mnie. Na szczęście udało mi się w porę uporać z remontem w salonie i mogliśmy spokojnie świętować. Było to właściwie pierwsze przyjęcie, jakie tu zorganizowałam, dotychczas wszyscy goście, którzy mnie odwiedzali musieli się pogodzić z wieloma niedociągnięciami ("przepraszam, że to, czy tamto, ale sami rozumiecie, urządzam się, robię remont..."). Tym razem wszystko było już jak należy i myślę, że imprezę można zaliczyć do udanych. Co prawda po śniadaniu zaplanowane wylegiwanie się w słońcu w ogrodzie i spacer musiały zostać zastąpione siedzeniem przy kominku i oglądaniem śniegu padającego za oknem, ale i tak było przyjemnie. Mam tylko nadzieję, że kwiecień przestanie już w końcu przeplatać, bo psuje mi to plany ogrodnicze.

piątek, 6 kwietnia 2012

Przedświątecznie

Wpadam tylko na chwilę, żeby coś zablogować. W ostatnim czasie sporo się u mnie zmieniło, ale o tym napiszę po świętach. Dziś tylko - przedświątecznie - kilka ujęć z ogrodu. W ciągu tygodnia doświadczyliśmy wszystkich pór roku, w środę przypadła akurat kolej na lato i mogłam się wreszcie nacieszyć krokusami w słońcu.































A teraz wracam do mazurków, bab i pasztetu ;)

piątek, 30 marca 2012

Wycinek z kroniki wydarzeń codziennych

Ech... Nastała wiosna i... kto lubi wertykulować trawnik, ręka do góry! Są chętni? To zapraszam do mnie.
No tak, nastała wiosna i wciągnął mnie wir ogrodowych prac koniecznych. Mój trawnik to sprawa beznadziejna, mimo to uważam, że przynajmniej raz na rok powinnam mu pozwolić trochę pooddychać. Rabaty domagają się uporządkowania. Itp. itd. Marzę o tym, żeby zrobić coś kreatywnego, ale lista nudnych prac do zrobienia jakoś nie chce się skrócić. Bolą mnie kolana, łokieć, a na domiar złego również stłuczona i spuchnięta stopa. W dodatku ciągle wisi nade mną dalszy ciąg remontu, a przed świętami koniecznie muszę jeszcze zdążyć pomalować salon... Ogólnie rzecz biorąc, czuję się nieco zmęczona (to takie delikatne określenie).

Mimo wszystko, obrus w czerwoną krateczkę na stole, hiacynty i wazon z gałązkami, które wkrótce wypuszczą zielone listki, potrafią poprawić humor. I tapeta w słodkie różyczki. (Ha, ha, na szczęście na zdjęciach nie rzuca się bardzo w oczy, że ta ściana również wymaga malowania ;)).


























W ogrodzie wystawiają swoje główki coraz to nowe kwiatki, ale ciągle jeszcze bardzo nieśmiało.



Kot sam nie wie, co ma ze sobą zrobić. Oczywiście poza pozostawianiem wszędzie sierści i śladów swoich łapek...

















A ja się zastanawiam, czy czas tak musi pędzić jak szalony?