środa, 21 marca 2012

Witaj wiosno!

Ile razy można witać wiosnę na blogu? Tyle razy, na ile mamy ochotę. A więc jeszcze raz!
Ciągle nie mam ich dość - przebiśniegi w kolejnym wydaniu.







































I jeszcze kilku innych nieśmiałych pionierów wiosny z mojego ogrodu. Jeszcze nieporadnych, nieefektownych, ale witanych z radością.






   

wtorek, 20 marca 2012

Wszystkie odcienie niebieskiego

To miał być wpis wczorajszy, jednak zanim mogłam sfotografować rezultat mojego niedzielnego relaksu z kobaltem, musiałam stworzyć dla niego odpowiednią scenerię. A to już było zadanie poniedziałkowe, nieco mniej relaksujące, z którym nie udało mi się tak szybko uporać. W ruch poszła tapeta i wszystkie akcesoria z tapetowaniem związane. Nareszcie - gotowe. Oto mój kącik we wnęce pod skosem, w gościnnym pokoju - we wszystkich odcieniach niebieskiego:







W tym miejscu powinno się jeszcze znaleźć zdjęcie dokumentujące stan przed, ale niestety gdzieś mi się zawieruszyło, musi więc wystarczyć krótki opis. Kącik był bez wyrazu, żółte ściany i niepasująca do niczego ciemnobrązowa ława, w imitującej drewno okleinie. Teraz wnęka stanowi bardzo wyrazisty punkt pokoju,
a ława (ta sama) w ciekawy sposób wtapia się w ścianę.













A to, czym zajmowałam się w niedzielę, w zbliżeniu wygląda tak:

Poduszka - przód z ręcznie malowanej bawełny, tył z surowego lnu (będzie też dobra na jesień). Wyszła mi troszeczkę bardziej "artystyczna" niż zamierzałam. Kiedy robiłam zdjęcie do niedzielnego wpisu, wiatr załopotał tkaniną i słoiczek z farbą się przewrócił... Ale to mi (aż tak bardzo ;)) nie przeszkadza, choć jak widać, blogowanie nie zawsze idzie w parze z porządnie wykonaną robotą...

Tutaj prace w toku, też powstaną z nich poszewki na poduszki:

Organiczna forma typograficzna.














Inspirowana kształtem paproci.








Uwielbiam połączenia biało-niebieskie, zwłaszcza w odcieniach granatu i kobaltu. Nie są może bardzo wiosenne, ale zapowiadają lato.

niedziela, 18 marca 2012

Twórczy relaks w kolorze kobaltowym



























A co z tego wynikło? Po odpowiedź zapraszam jutro.

Nie oprę się tej przyjemności: kolejne ujęcie przebiśniegów. Wiem, wiem, to już było wczoraj, ale są tak urocze, prawda?

sobota, 17 marca 2012

Już jest! Nareszcie!

Słońce, błękitne, bezchmurne niebo, lekki, ciepły wiatr. Pierwszy wiosenny dzień. Pierwsza poranna herbata wypita w ogrodzie nie na rozgrzewkę. Pierwsze kiełbaski z ogniska. Pierwszy raz wyszłam do ogrodu w baletkach, co prawda tylko na wybrukowany chodnik, bo mokro i śnieg jeszcze gdzieniegdzie zalega, ale jednak. Jednym słowem, było cudownie.



























Kępa przebiśniegów pod jabłonią nareszcie rozkwitła i od razu zaczęły się w niej uwijać pszczoły i inne żyjątka. A więc to już nieodwołalne (mam nadzieję): mamy wiosnę! A przebiśniegi rozsiewają się po całym trawniku i przyznam, że bardzo mnie to cieszy.



























W czwartek w ogrodzie było jeszcze biało, ale już na tyle ciepło, że mogłam się zabrać za cięcie ligustrowego żywopłotu. Zaczęłam z przyjemnością, a skończyłam z bólem - w piątek. Żywopłot jest już dosyć pokaźnych rozmiarów, po przycięciu ma około 2m wysokości (a ja 1,60). Skutek był taki, że dziś rano nie mogłam podnieść jednej ręki, a na drugiej miałam pęcherze. Na szczęście jest już lepiej, a ja cieszę się, że mam tę pracę za sobą. Obiecuję sobie, że nie ugnę się przed opinią publiczną i następne cięcie zrobię dopiero za rok. Niech sobie rośnie swobodnie.

czwartek, 15 marca 2012

Czekając na wiosnę...



























Domowe biuro, ogródek i krzesło w skarpetkach

W moim domu wszystkie pomieszczenia są wielofunkcyjne. W każdym jest jakieś miejsce do pracy, półka z książkami i jakiś mebel, na którym można wygodnie się położyć. Kąt biurowy urządziłam w słonecznym pokoju, czyli gościnnej sypialni (w czasie wizyty gości może służyć za toaletkę). Jestem osobą, która raczej woli pracować z laptopem na kolanach niż siedząc przy biurku, dlatego moje domowe biuro jest dosyć minimalistyczne.






































Stare krzesło niedawno pomalowałam na nowo, w sposób, który moim zdaniem nadał mu nieco "dizajnerskiego" szyku: oprócz nowej zielonej szaty dostało białe skarpetki. To taki prosty sposób, żeby nieco "zakręcić" bardzo zwyczajny zestaw mebli.

























Mój domowy ogródek robi się coraz bardziej zielony. Hodowla rozsady nie tylko nie szpeci pokoju, ale go wręcz ozdabia, nadając mu bardzo wiosennego charakteru. Niedługo planuję trzecią turę siania. Szkoda, że jeszcze tak długo będę musiała czekać na możliwość wysadzenia roślin do ogrodu. Mieszkam na lokalnym biegunie zimna i wiosna zawsze przychodzi tu później niż w okolicy, jeszcze ciągle jest prawie całkiem biało.