Skrzynie posagowe

Skrzynie to chyba jedne z pierwszych mebli (o ile w ogóle nie pierwsze) wynalezionych przez człowieka. Istniały już wtedy, kiedy nie było jeszcze szaf, komód, a nawet łóżek. Przez wieki trzymano w nich skarby (bo przecież nawet najbiedniejsza chałupa ma jakieś skarby na swoją miarę), a młode dziewczyny w ich przepastnych czeluściach gromadziły wyprawy. Ludowa malowana skrzynia była od dawna obiektem moich westchnień. Oczywiście autentyczna, a nie jakaś "cepelia" wyprodukowana dla turystów.  Złożyło się tak, że (właściwie przypadkiem) weszłam w posiadanie dwóch takich sprzętów. Ja to mam szczęście!

Skrzynie były w dość opłakanym stanie, jedzone przez korniki i butwiejące, ale bardzo zaciekawiły mnie namalowane na nich roślinne ornamenty. Odrestaurowałam skrzynie najlepiej jak umiałam. Oczywiście wciąż widać, że są nadgryzione zębem czasu, tych śladów nie udało mi się zniwelować, ale proces rozkładu został zahamowany. Poza tym, właśnie te niedoskonałości dodają im uroku. Starałam się jak najwierniej zachować ich charakter, troskliwie odtworzyłam malowane wzory. W jednej tylko kwestii nie mogłam się powstrzymać - pobieliłam je, choć pierwotnie były w naturalnym kolorze drewna (zachowałam jednak oryginalny kolor ornamentów). Nieco straciły przez bielenie swój pierwotny charakter, bo mają teraz taki lekko "skandynawski" rys, a pochodzą z domu zagórzańskiego. Czasem jednak można sobie pozwolić sobie na twórcze podejście do tradycji. Niebieskie przecierki na większej ze skrzyń powstały w sposób dość przypadkowy. Jeszcze zanim ja się zabrałam za jej renowację, wieko i przód zostały pomalowane kryjącą farbą. Zdzierając ją później, doszłam do wniosku, że wcale nie muszę tego robić tak dokładnie...

Taka jest historia "stolika" z poprzedniego wpisu. Tak wyglądają skrzynie w tej chwili i świetnie sprawdzają się jako stoliki do kawy i schowki na różności.

Potrzeba matką wynalazków, czyli lampka nocna naprędce

Mój dom czeka jeszcze długa droga, zanim będzie go można uznać za urządzony. Wciąż ma duże braki między innymi w dziedzinie oświetlenia. Brakowało mi na przykład nocnej lampki. W jakimś kącie znalazłam metalową czarną podstawkę do lampy stołowej z Ikei. Abażur gdzieś się zagubił albo zniszczył, a ja nie miałam ochoty patrzeć na gołą żarówkę. Kupić nowy? To potrwa, dziś się na zakupy nie wybiorę, ani bliżej, ani dalej. Ale od czego mam ręce i inwencję twórczą?
Poszperałam po różnych zakamarkach i oto co znalazłam: kawałek niebieskiej papierowej tapety, drut (trochę za cienki, ale jak się nie ma, co się lubi...), kawałek materiału w niebieski deseń, trochę farby w lawendowym kolorze. I powstała... romantyczna nocna lampka. Jest trochę nieporadna, ale swój urok ma.

Zrób to sama

Prostokątny kawałek tapety złożyłam w harmonijkę. Z drutu odcięłam dwa kawałki, które utworzą okręgi, większy i mniejszy. Te kawałki przewlekłam przez górę i dół harmonijki (dziurki do przewleczenia drutu zrobiłam patyczkiem do szaszłyków) i złączyłam w okręgi. Abażur jest już prawie gotowy, trzeba tylko dodać stelaż na którym zamocujemy go na podstawce. Zrobiłam go z dwóch kawałków drutu, które skręciłam razem tak, że powstała jakby linia z pętelką pośrodku. Tę pętelkę założymy na oprawkę, a końce przymocujemy do dolnego okręgu abażuru (tak, żeby pętelka znalazła się dokładnie pośrodku). I gotowe. Teraz jeszcze tylko wykończenie. Ponieważ nie chciałam, żeby zielony drut był widoczny na zewnątrz, okręciłam go paseczkami tkaniny. Podstawkę pomalowałam dwukrotnie farbą.

Teraz już mogę spokojnie wyciągnąć się na łóżku z książką, przy nastrojowym świetle mojej nowej lampki.

Szaro-niebiesko

Znaleziska

Czy zdarzyło się wam kiedyś, że to, o czym marzyliście spadło wam z nieba prosto w ręce? Mnie się zdarzyło. Marzyłam o małym, zgrabnym i lekkim biureczku, najlepiej obdarzonym urokiem vintage. I oto, parę dni temu takie właśnie biurko ukazało się moim oczom, stojąc sobie skromnie pod altanką śmietnikową na moim wkrótce już byłym osiedlu w moim wkrótce już byłym mieście. Wyglądało całkiem niepozornie, ale dostrzegłam w nim potencjał. I nie pomyliłam się. Biurko jest chyba z lat 60-tych, a w każdym razie mnie się z tym okresem kojarzy.  Wykonane jest z płyty meblowej, ale na drewnianym szkielecie, a brzegi płyty są również wykończone drewnianą okleiną. Tył ze sklejki drewnianej. Wystarczyło więc tylko trochę je odczyścić i pomalować blat i szafkę. W tej chwili jest po wstępnym odmalowaniu - w przyszłości mam zamiar jeszcze trochę je dopieścić, ale już teraz prezentuje się całkiem dobrze.

Muszę powiedzieć, że kontrast bieli i brązu drewna bardzo mi odpowiada i mam zamiar w tych właśnie kolorach urządzić cały pokój, redukując inne kolory do minimum.

Lampa naftowa to też znalezisko - tym razem z mojego własnego domu. Nie wiem ile ma lat, ale na pewno pochodzi z czasów, kiedy używana była po prostu jako źródło światła, a nie jako stylowa dekoracja.

Chaos

Porządek wyłania się z chaosu.

W zeszłym tygodniu nastąpiła wreszcie przeprowadzka moich rzeczy ze starego mieszkania. Meble, książki, ubrania i inne szpargały. Wszystko to zostało złożone gdzie się dało, wolne były tylko ciągi komunikacyjne. Patrząc na ten cały rozgardiasz, zaczęłam się zastanawiać, czy ja przypadkiem nie mam już zbyt wielu rzeczy... Jednak po paru pracowitych dniach składania, przesuwania, rozpakowywania i układania okazało się, że tak jak to sobie planowałam, wszystkie sprzęty znalazły swoje miejsce i zastosowanie. Teraz stoją już na swoich (prawie) docelowych miejscach, a ja jestem dumna, że całkiem nieźle to wszystko obmyśliłam. Większość moich mebli przejdzie jeszcze gruntowną metamorfozę, zanim stworzą razem spójną całość. Czeka je malowanie, oklejanie, obijanie nowymi tkaninami itd. Zawsze uważałam, że o wiele przyjemniej jest zrobić coś nowego ze starego, niż po prostu iść do sklepu. Przede mną więc dużo pracy, ale akurat tej pracy wyczekuję z radością.

Wesołego Dnia Niepodległości!

Jeszcze jedna inspiracja Świętem Niepodległości:

Róża jest wykonana w całości z białej i czerwonej bawełny oraz słodkowodnej perełki.