Len i róże

Wspominałam już kiedyś o mojej jesiennej fascynacji lnem. Zwłaszcza tym surowym, naturalnym, niebarwionym, który wprost idealnie podkreśla charakter tej pory roku. Można z niego zrobić zasłony, obrus, poszewki na poduszki - pomysłów jest mnóstwo. Mnie jednak tym razem len posłużył do zrobienia czegoś zupełnie innego. Inspiracją była oczywiście przyroda... jeszcze wspomnienie lata. Z lnu powstały kwiaty - jedna duża róża i kilka małych, których forma nawiązuje do delikatnej urody dzikiej róży. Dzwonek na razie jest prototypem ;)

Do ozdobienia kwiatów użyłam srebra, rzecznych perełek i minerałów. Duża róża ma środek z kwarcu dymnego, a "polne" różyczki są wyszywane perłami i srebrnymi kuleczkami, jedna ma też oczko z opalu, a inna z kamienia księżycowego. Wszystko w beżach i szarościach - na tym tle ciepła mleczna barwa pereł pięknie się prezentuje.

Co można z nimi zrobić? Zastosowań może być nieskończenie wiele - we wnętrzach jako np. luksusowa dekoracja stołu albo abażuru stylowej nocnej lampki. W modzie - jako ozdoba do włosów, broszka, albo aplikacja balowej sukni (myślę, że interesujący byłby kontrast z delikatnym jedwabiem). Małe różyczki z perłami byłyby piękną ozdobą satynowych pantofelków.

Na razie jednak postawiłam na naszyjnik (sznurek lniany ręcznie pleciony, wisiorek z agatu Botswana).

Ostatnie grabienie liści

W takie dni jak dziś po prostu kocha się jesień. Słońce, ciepło i ten obłędny błękit nieba! Lasy wciąż są kolorowe, ale u mnie w ogrodzie drzewa  coraz bardziej ogołocone. Jesiony już całkiem straciły liście, podobnie lipa. Na jabłonce kilka ostatnich listków połyskuje złotawo, a na brzoskwini czerwono. I tylko modrzew strzela w niebo płomieniem żółtych szpilek.

Wprost idealny dzień na zgrabienie liści, chyba już po raz ostatni tej jesieni. Miałam zamiar je zebrać kosiarką, ale po namyśle wybrałam bardziej proekologiczny i prozdrowotny sposób. Po prostu szkoda mi było zakłócać piękno tego dnia hałasem silnika i spalinami.

Moje poczucie estetyki jest chyba rzeczywiście nieco zwichrowane, bo kiedy pod warstwą liści odkryłam kępki małych grzybów (ciekawe, co to za jedne), zamiast załamać ręce nad stanem mojego trawnika, prawie się ucieszyłam i pobiegłam po aparat.

Jak to dobrze, że czasem nawet w listopadzie można naładować swoje wewnętrzne akumulatory słoneczne!

Coś z niczego czyli wiosna jesienią

Tak będzie w przyszłym roku wyglądał mój przenośny ziołowy ogródek. Zamiast małych chryzantem z supermarketu (użytych niezgodnie z przeznaczeniem ;)), które teraz cieszą mnie kolorem, w pojemnikach pojawi się bazylia, oregano, melisa, mięta, majeranek... już się nie mogę doczekać! A wczesną wiosną może kompozycje z pierwiosnków i roślin cebulowych? Zastosowań może być wiele, a te kolorowe wiaderka wzięły się po prostu z... rupieciarni. Niedawno zakończyłam akcję malowania płotu i przyszło mi do głowy, że 5 i 10L metalowe puszki po farbie można jeszcze wykorzystać. Trochę białej wodnorozcieńczalnej farby, odrobina kolorowych pigmentów, które akurat miałam w domu (uwielbiam sama mieszać kolory) i gotowe! Koszt znikomy a radość spora. No i z pożytkiem dla Planety - ograniczyłam przecież ilość śmieci.

Kto rano wstaje...

...ten trochę zmarznie, ale za to może zobaczyć takie cuda malowane szronem:

Promień słońca...

...przez chwilę rozświetlił ten ponury dzień. Szkoda, że tak krótko...

Jesiennie

Wiosna przyszła i poszła, lato przystanęło tylko na krótką chwilę i nawet złota polska jesień też już chyba odeszła, a ja ani razu nie zajrzałam na blog. Winne są obowiązki zawodowe, sporo się też działo w domu i w ogrodzie (a i tak za mało), ale o efektach mam nadzieję napisać w przyszłym roku.
Teraz jesień pokazała swoje drugie oblicze - pogoda taka, że psa by nie wypędził (z kotami to inna sprawa, same się ciągle gdzieś włóczą), siedzę więc w domu z filiżanką gorącej herbaty i kieliszkiem słodkiego muskatu, i komponuję martwe natury z tego, co jeszcze mi po ciepłych dniach zostało.


Na początek promień słońca - królowa stołu.

Ostatnie jesienne róże...

Wraz z porami roku zmieniają się moje preferencje - paleta barw, a nawet ulubione faktury. Jesienią moja ukochana biel schodzi na dalszy plan. Może to dziwne, ale teraz potrzebuję szarości, beżu, ciepłych brązów... Jeśli zieleń, to zgaszona. Ale nade wszystko jesień to dla mnie pora delikatnych, jakby przydymionych fioletów. I mięsistego lnu.

A za moim oknem opadają jesienne liście...